MSZA GREGORIAŃSKA - (gregorianka) datująca się od VI w., a rozwijająca się w VIII w. i trwająca do dzisiaj praktyka odprawiania trzydziestu mszy świętych przez kolejnych trzydzieści dni w intencji jednej osoby zmarłej. Nazwa pochodzi od imienia papieża Grzegorza I, który polecił - jako pierwszy - odprawić trzydzieści mszy św. za zmarłego mnicha benedyktyńskiego. Historia podaje, że kiedy Grzegorz był jeszcze opatem klasztoru benedyktynów w Rzymie, zmarł zakonnik, przy którym znaleziono pewną ilość pieniędzy. Na owe czasy było to przewinienie bardzo wielkie. Dla ukarania winnego i odstraszenia innych św. Grzegorz nakazał, jak głosi podanie, pochować ciało owego mnicha poza klasztorem. Jednak zatroskany o jego duszę nieśmiertelną nakazał zaraz po jego śmierci odprawić bez przerwy trzydzieści mszy świętych w jego intencji (codziennie jedną przez trzydzieści dni). Dnia ostatniego miał pojawić się ów zakonnik św. Grzegorzowi i dziękować serdecznie za okazane mu miłosierdzie. Wyjednały mu one wybawienie z czyśćca. Zaufanie wiernych do tej praktyki, jako szczególnie skutecznej dla uwolnienia zmarłego od kary czyśćca, Kongregacja Odpustów uznała za rozumne i zgodne z wiarą.